CST 31/08/2019 NABÓR ZGŁOSZEŃ DO PROGRAMU Wokół tańca, choreografii i performansu – różne ujęcia tańca współczesnego

18/06/19 / Aktualności, Warsztaty

Centrum Sztuki Tańca w Warszawie, we współpracy z kuratorką Julią Hoczyk oraz Instytutem Muzyki i Tańca ogłasza nabór do programu:

Wokół tańca, choreografii i performansu – różne ujęcia tańca współczesnego

Cykl wykładowo-warsztatowy w CST 2019

Kuratorka: Julia Hoczyk

Wrzesień-grudzień 2019

BRAK MIEJSC!

Centrum Sztuki Tańca w Warszawie, we współpracy z kuratorką Julią Hoczyk oraz Instytutem Muzyki i Tańca, zaprasza do udziału w cyklu wykładowo-warsztatowym prezentującym różne spojrzenia na taniec współczesny i praktyki choreograficzne. Celem cyklu jest zapoznanie uczestników z obecnymi w ich obrębie nurtami, a także przekazanie podstawowej wiedzy niezbędnej do analizy i opisu współczesnych zjawisk z tych obszarów. Podczas zajęć uczestniczki i uczestnicy zapoznają się takimi zjawiskami, jak historyczny Tanztheater i współczesny teatr tańca, reżyseria światła i wizualność w tańcu współczesnym oraz choreografii, taneczne rekonstrukcje i archeologia tańca, kino tańca i nowe technologie, dramaturgia tańca i polityczno-społeczne aspekty choreografii (w tym ciało jako narzędzie oporu), kwestie percepcji i uważności w tańcu współczesnym (w tym: improwizacja, techniki somatyczne) oraz związki tańca współczesnego i nowej choreografii ze sztukami wizualnymi.

Plan zajęć będzie częściowo nawiązywał do programu prezentacji CST w 2019 roku, ale także pokazów z lat poprzednich, ponieważ warsztaty odbędą się  na zakończenie trzyletniego cyklu działalności Centrum Sztuki Tańca w Warszawie. Praktyka ma ułatwić uczestnikom zainteresowanym krytyką tańca napisanie tekstów o wydarzeniach artystycznych i edukacyjnych odbywających się w CST od września do grudnia 2019. Osoby zdecydowane na pisanie będą pracować nad tekstami z Julią Hoczyk, kuratorką cyklu i redaktorką portalu taniecPOLSKA.pl, prowadzonego przez Instytut Muzyki i Tańca. Teksty zostaną opublikowane na stronie Centrum Sztuki Tańca w Warszawie, a uczestnicy zainteresowani pisaniem będą mieli szansę na podjęcie współpracy z portalem taniecPOLSKA.pl.

Zajęcia skierowane są przede wszystkim do studentów/studentek kierunków humanistycznych i artystycznych oraz do osób związanych zawodowo z tańcem, ale także do wszystkich zainteresowanych poszerzaniem swojej wiedzy na temat tańca i współczesnej choreografii.

Udział w warsztatach jest bezpłatny, jednak osoby zainteresowane pisaniem będą proszone o zadeklarowanie chęci napisania tekstów z wybranych przez siebie wydarzeń w ramach CST 2019.

Zajęcia odbywać się będą w wybrane czwartki w okresie od września do grudnia 2019, w godz. 15.00-18.00. Uczestnicy i uczestniczki będą mieli zapewniony wstęp na wydarzenia artystyczne w ramach projektu CST.

Harmonogram:

12 września (Anna Królica),

26 września (Regina Lissowska-Postaremczak)

3 października (Anna Królica),

10 października (Joanna Leśnierowska),

24 października (Regina Lissowska-Postaremczak)

7 listopada (Anka Herbut),

21 listopada (Katarzyna Słoboda)

12 grudnia (Katarzyna Słoboda)

Z dokładnym programem zajęć u sylwetkami wykładowczyń można się zapoznać poniżej.

 

Daty spektakli CST:

5 września,

19, 20, 21 września (w ramach konferencji CST),

3 października,

24 października,

7 listopada,

14 listopada,

28 listopada,

5 grudnia,

12 grudnia.

Kino tańca CST: 26 września.

Dokładny program wydarzeń CST zostanie przekazany uczestnikom w późniejszym terminie.

W celu zgłoszenia na warsztaty należy wypełnić formularz dostępny pod linkiem FORMULARZ

Termin nadsyłania zgłoszeń do 31 sierpnia 2019.

Informację zwrotną uczestnicy i uczestniczki otrzymają najpóźniej do 4 września 2019.

Kuratorka: Julia Hoczyk

Teatrolożka, krytyczka i teoretyczka tańca, redaktorka. Teksty krytyczne publikowała m.in. w „Didaskaliach”, „Teatrze”, „Opcjach”, „Dwutygodniku.com” i na portalu nowytaniec.pl. W latach 2005–2010 była redaktorką „Sceny” – periodyku poświęconego kulturze i edukacji teatralnej, w latach 2008–2011 – sieciowego miesięcznika „Kultura Enter”, w latach 2011-2018 – redaktorka prowadząca portalu taniecPOLSKA.pl prowadzonego przez Instytut Muzyki i Tańca, poświęconego informacji, promocji, dokumentacji tańca temat tej dziedziny sztuki. Zajmuje się problematyką ciała,cielesności i gender (płci kulturowej) w polskim i światowym tańcu współczesnym. Prowadzi gościnne wykłady o tańcu współczesnym i butō. Współpracowała z Akademią Teatralną, gdzie w latach 2010-2015 prowadziła zajęcia poświęcone analizie teatru tańca i tańca współczesnego. Pracuje w Instytucie Muzyki i Tańca jako redaktorka portalu taniecPOLSKA.pl i publikacji na temat tańca.

Prowadzące: Anna Królica, Regina Lissowska-Postaremczak, Joanna Leśnierowska, Anka Herbut, Katarzyna Słoboda

PROGRAM:

12 września 2019

godz. 15.00-18.00

Anna Królica

Fenomen teatru tańca

Choć „teatr tańca” (Tanztheater) jest już pojęciem historycznym, niebywała kariera tego pojęcia przypomina o wielkiej sile oddziaływania zjawiska w historii tańca. W Polsce równie jesteśmy spadkobiercami tej tradycji i własnymi ścieżkami ją kontynuujemy. Pięcioro różnych choreografów (Johan Kresnik, Pina Bausch, Suzanne Linke, Reinhild Hoffman i Gerhard Bohner) mniej więcej w tym samym czasie zaczęli tworzyć estetykę nowego zjawiska w tańcu, która dzięki ogromnej popularności Tanztheater Wuppertal Pina Bausch cieszyła się wielkim zainteresowaniem na całym świecie. Na czym polegał fenomen teatru Piny Bausch i teatru tańca? Pierwszą kluczową zmianą był odmienny proces twórczy w pracy nad spektaklami, który wiązał się ze zmianą relacji choreograf-tancerz – co znalazło odbicie także w jego nowej pozycji i statusie – oraz odwróceniem toku narracji. Inny proces twórczy spowodował, że w teatrze tańca powstała nowa jakość spektakli, odmienny język i estetyka. Wychodząc od zagadnień historycznych, wspólnie z uczestnikami zajęć chciałabym przyjrzeć się także polskiej praktyce scenicznej i pracom artystów, którzy określają swoje spektakle mianem teatrem tańca, a także zwrócić uwagę na zmiany zapowiadające już nadejście kolejnych estetyk. Interesuje mnie także rozmontowanie konstruktu teatru tańca w kontekście współczesnych praktyk choreograficznych i krytycznych.

Anna Królica

Fot. Kamila Buturla

Kuratorka, krytyczka oraz historyczka tańca. Ukończyła teatrologię oraz rusycystykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studiowała Zarządzanie kulturą na UJ. Autorka książek: Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu (Tarnów, 2011), Pokolenie solo (Kraków, 2013), cykl wywiadów stworzonych w ramach stypendium twórczego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2012 roku. Redaktorka i kuratorka albumu „Nienasycone spojrzenie. Fotografia tańca (Tarnów / Warszawa, 2017). Jedna z autorek antologii: Schlemmer | Kantor, pod red. Małgorzata Leyko, (Kraków, 2016); Nowy taniec. Rewolucje ciała (Warszawa, 2012); 20-lecie. Teatr polski po 1989 (Kraków, 2010), Publiczność (z)wymyślana. Relacje widz-scena we współczesnej praktyce dramatopisarskiej i inscenizacyjnej (Kraków 2009). W latach 2016-2019 kuratorka i koordynatorka ds. programowych w Polskim Teatrze Tańca w Poznaniu. Do jej najważniejszych projektów kuratorskich należą: Maszyna choreograficzna i jej druga odsłona: Schlemmer. Analogie (2013-2016) realizowane w krakowskiej Cricotece; Z perspektywy żaby (2015) oraz Archiwum ciała (2013) przeprowadzone w Centrum Kultury „Zamek” w Poznaniu. Była członkinią Komisji Artystycznej Polskiej Platformy Tańca w latach 2008, 2012, 2017 oraz przewodniczącą Rady Programowej ds. Tańca Instytutu Muzyki i Tańca w latach 2011-2013.

———————

26 września 2019

godz. 15.00-18.00

Regina Lissowska-Postaremczak

Film tańca

Spotkanie warsztatowe będzie poświęcone tematyce filmu tańca oraz wyzwaniom, jakie ta hybrydyczna forma stawia przed współczesnym krytykiem. Przyjrzymy się fenomenowi i niezwykłej dynamice rozwoju tego obszaru twórczości tanecznej, kontekstom powstawania oraz specyfice funkcjonowania filmów tańca na „rynku sztuki”. Uczestnicy zapoznają się również z niezbędną terminologią i narzędziami analitycznymi związanymi z opisem dzieła filmowego. Na przykładach wybranych filmów z ostatnich lat, oraz w oparciu o teksty krytyczne, wspólnie przeanalizujemy strategie twórcze i środki wyrazowe, które niesie ze sobą ujęcie tańca poprzez medium filmu.

Regina Lissowska-Postaremczak

Teatrolożka, badaczka i krytyczka tańca, kuratorka programów filmowych. Absolwentka Wiedzy o Teatrze i Filologii Polskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, oraz Choreografii i Teorii Tańca Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Obecnie doktorantka Katedry Dramatu, Teatru i Widowisk UAM i wykładowca na kierunku Taniec w Kulturze Fizycznej na AWF w Poznaniu.

Autorka tekstów o tańcu publikowanych m.in. w „Studia Choreologica”, miesięczniku „Teatr”, CriticalDance, e-teatr.pl oraz w licznych monografiach. Jako krytyczka współpracuje z portalem taniecPOLSKA.pl. Od 2014 roku kuratorka Dances with Camera, międzynarodowego konkursu i programu filmów tańca w ramach Short Waves Festival. Jako kuratorka współpracuje także z Centrum Sztuki Tańca w Warszawie, gdzie w ramach programuKino Tańca zrealizowała dotąd dwa cykle prezentacji filmów tańca: Body.mov (2018) oraz Focus na taniec (2019).

Jako reżyserka współpracowała z Teatrem Wielkim w Poznaniu – opera Mikołajek i inne

chłopaki Radosława Matei w ramach Laboratorium Opery (2015), oraz MovINg Opera:

Wilda”(2017). Autorka choreografii realizowanych m.in. w Tanzfabrik oraz w ACUD

Theater w Berlinie, Teatrze Muzycznym i Ratsgymnasium w Stadthagen. Jako choreografka

współtworzyła spektakl multimedialny ROMEK, inaugurujący obchody rocznicy

Poznańskiego Czerwca’56 w CK Zamek w Poznaniu (2016).

————————

3 października 2019

godz. 15.00-18.00

Anna Królica

Archeologia tańca

Zainteresowanie rekonstrukcjami w ostatnich latach zyskało na znaczeniu, o czym świadczy zarówno obecność ich samych, jak i spektakli z nurtu archeologii tańca na wiodących europejskich festiwalach tanecznych. W 2017 roku, w listopadzie lipski festiwal euro-scene został zaprogramowany pod hasłem „Wykopalisk” [Ausgrabungen], a w jego programie znalazły się rekonstrukcje historycznych choreografii. Jednak rekonstrukcja to nie jedyny sposób mówienia o przeszłości w tańcu, coraz popularniejszą formą jest także archeologia tańca, którą można rozumieć jako wariację na temat rekonstrukcji. Może też zawierać w sobie rekonstrukcję, ale wychodzi poza jej formę. Choreografowie niczym badacze, historycy czy właśnie archeolodzy tańca zbierają informacje i materiały, zarówno opierając się na tradycji ustnej, jak i pisanej. Porządkują, kolekcjonują materiały i wyciągają wnioski. Na podstawie fotografii, programów i recenzji próbują odtworzyć zdarzenia minione, nauczyć się partytury spektakli od żyjących choreografów lub ich uczniów. Celem archeologów tańca jest stworzenie narracji pomiędzy przeszłością a współczesnością, z akcentem na zmianę perspektywy współczesnego odbiorcy. Archeologia tańca jest jednym z nurtów obecnych w aktualnej praktyce choreograficznej. Bliższe przyjrzenie się zagadnieniu pozwoli lepiej poznać współczesne tendencje rządzące sceną i wypracować narzędzia do opisu i analizy współczesnych spektakli z tego nurtu. Podczas wykładu będziemy rozmawiać o spektaklach Martina Nachbara, Olgi de Soto oraz Oli Maciejewskiej i Fabiána Barby.

————————

10 października 2019

godz. 15.00-18.00

Joanna Leśnierowska

Wokół reżyserii światła, dramaturgii i choreografii obrazu. O tworzeniu wizualnych metafor

„Światło posiada plastyczność graniczącą z cudem” pisał już na progu XX wieku Adolphe Appia, zainspirowany i zafascynowany rozwojem oświetlenia scenicznego, przeczuwający bliskie narodziny nowej teatralnej profesji – reżyserii światła. Od tamtego czasu ważna i wieloraka rola światła w przedstawieniu wydaje nam się oczywista. Ale czy na pewno? Pomijając funkcje dekoracyjne, w obszarze współczesnej choreografii światło zyskuje ważną rolę dramaturgiczną: stwarzanie nastroju, rytmizację przedstawienia, organizację czasu i przestrzeni scenicznej, a często nie mniej istotną – semantyczną: zadanie budowania obrazu, kontekstualizowania treści, multiplikowania znaczeń. A co najważniejsze, choć zdawałoby się banalne – po prostu sprawiania, że to, co na scenie, staje się szczególnie u w i d o c z n i o n e, a tym samym: w i d z i a l n e – możliwe do postrzeżenia/zrozumienia. W ramach zajęć – w oparciu o konkretne przykłady i moją własną praktykę, przyjrzymy się temu jak światło – często jedyna scenografia spektaklu – zyskuje autonomię w obrębie współczesnej choreografii. Jak może wywoływać określone wzrokowe i emocjonalne reakcje, dialogować z choreografem, budować własne sensy, podprogowo manipulować percepcją, mieć własną dramaturgię i być kolejnym, obok ruchu i muzyki, równoprawnym bohaterem przedstawienia.

Joanna Leśnierowska

Fot. PHOTOHOLICSTUDIO

Kuratorka i krytyczka tańca, która od 2003 roku równolegle rozwija niezależną praktykę jako choreograf i dramaturg/ reżyser światła zarówno w projektach własnych, jak i innych artystów. Jako jedna z pierwszych w Polsce profesjonalnie pisała o współczesnej („Didaskalia”, „Teatr”), a także poza Polską. Wykładała także gościnnie w uniwersytetach w Poznaniu i Krakowie. W 2004 roku w ramach fundacji Art Stations stworzyła pierwszy w Polsce program rozwoju choreografii Stary Browar Nowy Taniec. Od 2019 roku kuratoruje również dedykowany choreografii program Acziun w szwajcarskim Muzeum Susch.

Jako dramaturg i reżyserka światła współpracowała m.in. z Arkadim Zaidesem, Lią Haraki, Martą Ladjánszki, Jurijem Konjarem, Januszem Orlikiem, Renatą Piotrowską-Auffret, Marią Stokłosą i Agata Siniarską. Własne prace: rekonstrukcja (2011); Insight (2013/ razem z Januszem Orlikiem) nagrodzone za najlepszą choreografię podczas Polskiej Platformy Tańca 2014; trio … (rooms by the sea), która zapoczątkowało praktykę pracy z obrazami (Ćwiczenia w patrzeniu), Projekt Yanka Rudzka (dwa spektakle 2016 i 2018) oraz blur (2017) inspirowany świadomy gestem rozmazywania obrazu.

——————————–

24 października 2019

godz. 15.00-18.00

Regina Lissowska-Postaremczak

Nowe technologie w tańcu – wielość perspektyw

Podczas tego spotkania w oparciu o wybrane przykłady dzieł i tekstów przyjrzymy się problematyce interdyscyplinarnych projektów łączących taniec i nowe media oraz wyzwaniom, jakie stawiają one krytyce. Nowe technologie w tańcu i innych sztukach performatywnych już od dawna wykraczają przecież poza sferę narzędziową – to nie tylko nowoczesne gadżety, po które twórcy sięgają, by uatrakcyjnić spektakl. Coraz częściej obserwujemy, jak technologia redefiniuje sztukę każdym poziomie – od koncepcji i procesu twórczego, przez formalne i dramaturgiczne aspekty związane z konstruowaniem dzieła scenicznego, po najbardziej podstawowe relacje nadawczo-odbiorcze. Twórcy wykorzystują zakorzenione w mediach strategie interaktywności, czy modyfikują mechanizmy związane z percepcją. Nowe strategie twórcze wymagają od krytyków wypracowania nowego podejścia do analizy i języka opisu – nierzadko uwzględniających aparat pojęciowy różnych dyscyplin sztuki i nauki, dostosowany do indywidualnej specyfiki opisywanego dzieła.

————————————

7 listopada 2019

godz. 15.00 – 18.00

Anka Herbut

Oporowe choreografie

Choreografia odszyfrowuje społeczne napięcia i projektuje alternatywne scenariusze, przepracowując procesy spoza obszaru tańca. Ze względu na kontekst polityczno-kulturowy i pozycję, jaką taniec zajmuje dziś na polu sztuki, szczególnie istotną strategią twórczą jest opór. Podczas zajęć będziemy skupiać się więc na tym, jakie praktyki ruchowe tańczące ciała wykorzystują i jakim dramaturgiom podlegają; jak choreografia wytwarza cielesne tożsamości; jak trenowane są tańczące ciała i jak je to zmienia; co je łączy; co pozwala im poruszać się razem i w jaki sposób poszerzają pole choreografii. Wychodząc od koncepcji choreografii społecznej Andrew Hewitta i gruzińskiej Rejwolucji z 2018 roku, skupimy się na choreograficznych i dramaturgicznych założeniach Masakry (2019) Pawła Sakowicza, Języków przyszłości (2018) Ani Nowak i PIXO (2017) Marty Ziółek. W oparciu o teksty teoretyczne (m.in. Mark Franko, Susan Leigh Foster, Rudi Laermans) wspólnie będziemy zastanawiać się nad politycznością choreografii. Choreograficzne strategie oporu Anka Herbut bada w ramach Stypendium Badawczego Grażyny Kulczyk z zakresu współczesnej choreografii.

Anka Herbut

Fot. Oskar Sadowski

Dramaturżka działająca na polu choreografii i teatru, krytyczka, badaczka, kuratorka. Łącząc praktykę artystyczną z refleksją teoretyczną, zajmuje się przede wszystkim dramaturgią ruchu, performatyką języka oraz relacjami sztuki i polityki. Współpracowała z Wojtkiem Grudzińskim, Agnieszką Kryst, Ramoną Nagabczyńską, Renatą Piotrowską-Auffret, Pawłem Sakowiczem, Krzysztofem Skoniecznym, Ulą Sickle, Agatą Siniarską, Izą Szostak, Łukaszem Twarkowskim i Martą Ziółek oraz grupami IP Group i Teraz Poliż. Jej teksty wystawiane były m.in. na scenach Litewskiego Narodowego Teatru Dramatycznego, Teatru Wielkiego – Polskiej Opery Narodowej i Teatru Polskiego we Wrocławiu. Współkuratorka „Tymczasowych Stref Autonomicznych” Sceny Tańca Studio (maj – lipiec 2019). Laureatka stypendium badawczego Grażyny Kulczyk z zakresu współczesnej choreografii (2019), w ramach którego realizuje projekt Ruchy oporu. Współpracuje z poświęconym kulturze magazynem kultury „Dwutygodnik”.

—————————-

21 listopada 2019

godz. 15.00-18.00

Katarzyna Słoboda

Taniec (współczesny) a (współczesna choreografia)– spojrzenie badaczki i krytyczki (kwestie percepcji tańca, włączania w obręb tańca technik somatycznych, improwizacja)  

W ramach warsztatów porozmawiamy o kwestii percepcji i uważności w tańcu współczesnym na przykładzie Lisy Nelson i Rosalind Crisp, dla których podstawą było przeformułowanie studyjnej i scenicznej praktyki improwizacyjnej. Lisa Nelson (ur. 1949), amerykańska tancerka i performera, która po doświadczeniach tańca klasycznego, tańca modern oraz tańca lat 60, jak i praktyk somatycznych (Body-Mind Centering®) wypracowała własną metodologię pracy zwaną partyturą zestrajania (ang. tuning scores). Rosalind Crisp (ur. 1959), australijska tancerka i choreografka, która po odebraniu klasycznego wykształcenia tanecznego, opracowała autorską metodę pracy pozwalającej na dekomponowanie nawykowych i wyuczonych wzorów w ciele (choreografowanie improwizacji). Przeanalizujemy (fragmenty) wideo dokumentacji ich prac, zapoznamy się z kluczowymi tekstami Lisy Nelson, a także krytycznym tekstem na temat uważności i percepcji w tworzeniu i odbiorze tańca.

Katarzyna Słoboda

Fot. Jimmy Kowalski Harmony Art

Kuratorka, badaczka. Pracuje w Dziale Sztuki Nowoczesnej Muzeum Sztuki w Łodzi. Doktorantka w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. W Muzeum Sztuki w Łodzi współkuratorowała takie wystawy, jak m.in. Przyjdźcie, pokażemy Wam, co robimy. O improwizacji tańca (2013) (wraz z Sonią Nieśpiałowską-Owczarek), Układy odniesienia. Choreografie w Muzeum (wraz z Mateuszem Szymanówką) (2016) czy Poruszone ciała. Choreografie nowoczesności (2016). Współredagowała, m.in. Robert Morris. Uwagi o rzeźbie. Teksty (2010), Przyjdźcie, pokażemy Wam, co robimy. O improwizacji tańca (2013) czy Poruszone ciała. Choreografie nowoczesności (2017). Laureatka stypendium badawczego Grażyny Kulczyk z zakresu współczesnej choreografii (projekt Choreografie uważności. Studia nad sposobami percepcji i odbioru tańca) oraz „Młoda Polska 2018”.

———————-

12 grudnia 2019

godz. 15.00-18.00

Katarzyna Słoboda

Taniec i nowa choreografia a sztuki wizualne – spojrzenie kuratorki, badaczki i krytyczki

W ramach warsztatów przedyskutujemy wzajemne relacje tańca i pola sztuk wizualnych, wskazując na ciekawe relacje pomiędzy choreograficznością i performatywnością. Czy poszerzone rozumienie choreografii może wpływać na bardziej ucieleśnione i kinestetyczne tworzenie wystaw w muzeach i galeriach? Czy instytucje sztuk wizualnych są dla choreografek i tancerzy przestrzeniami konfrontacji z publicznością z zaburzeniem standardowej teatralnej proksemiki? Przeanalizujemy wybrane fragmenty prac oraz przedyskutujemy wybrane teksty takich teoretyczek, jak m.in. Claire Bishop i Dorothei von Hantelmann.

————————————–

Partner cyklu: Instytut Muzyki i Tańca

————

Organizatorzy projektu CST:

Fundacja Artystyczna PERFORM

 

Fundacja Rozwoju Teatru ‘NOWA FALA’ / HOTELOKO movement makers

 

Partner projektu CST: Mazowiecki Instytut Kultury

 

 

Współpraca: Centrum w Ruchu, Fundacja Burdąg, Fundacja B’cause, Fundacja Ciało/Umysł, Fundacja Grab Art Foundation / h.art company, Fundacja Movementum/Warsaw Dance Department, Fundacja „Myśl w Ciele” / Warszawska Pracownia Kinetograficzna, Fundacja Rezonanse Kultury, Fundacja Rozwoju Tańca „Eferte” / Mufmi Teatr Tańca, Fundacja Scena Współczesna / Teatr Tańca Zawirowania, Fundacja Sztuka i Współczesność, Fundacja Sztuki Tańca, Fundacja Tradycji i Transformacji Sztuki / Teatr Tańca NTF, Fundacja UM FOUNDATION, Fundacja Wspierania Kultury Strefa ArtsInn, Stowarzyszenie „Akademia Umiejętności Społecznych”/ Teatr Limen Butoh, Stowarzyszenie i Kolektyw Artystyczny Format ZERO, Stowarzyszenie Ja Ja Ja Ne Ne Ne / TukaWach, Stowarzyszenie Strefa Otwarta / Warszawski Teatr Tańca, Stowarzyszenie Sztuka Nowa, ZASP-Stowarzyszenie Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telewizji, Sekcja Tańca i Baletu, oraz niezależni artyści: Liwia Bargieł, Tomasz Bazan, Anna Godowska i Sławek Krawczyński, Wojciech Grudziński, Mikołaj Mikołajczyk, Ilona Trybuła.

Patronat medialny: portal taniecPOLSKA.pl, TVP Kultura, RDC, e-teatr, miesięcznik TEATR, Teatr dla Wszystkich, TANIEC, Warsawholic, Notes na 6 tygodni, Going.

Projekt współfinansuje m.st. Warszawa

Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

Siedziba: Mazowiecki Instytut Kultury

ul. Elektoralna 12

00-139 Warszawa

Dokładny program i szczegółowe informacje na stronach:

www.centrumsztukitanca.eu

https://www.mik.waw.pl/

Facebook: www.facebook.com/cstwarszawa

Instagram: https://www.instagram.com/centrumsztukitancacst/

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

Prawa autorskie

Klauzula zgody na wykorzystanie wizerunku uczestnika imprezy organizowanej przez Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

Każdy uczestnik biorący udział w imprezach organizowanych przez Centrum Sztuki Tańca w Warszawie / CST wyraża zgodę na rozpowszechnianie, w celach promocji CST, swojego wizerunku w filmach i zdjęciach zrealizowanych podczas wydarzeń, w których dobrowolnie uczestniczył zgodnie z art. 81 ustawy z dnia 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity Dz.U. z 2006r. nr 90,poz. 631,z późniejszymi zmianami). W przypadku braku takiej zgody uczestnik imprezy organizowanej przez CST informuję organizatora przed rozpoczęciem imprezy, w której dobrowolnie uczestniczy.