Warszawska Pracownia Kinetograficzna
Warszawska Pracownia Kinetograficzna

Warszawska Pracownia Kinetograficzna to grupa zajmująca się różnymi obszarami choreologii. Zajmujemy się ćwiczeniem i rozwijaniem naszych umiejętności w zakresie kinetografii – czyli systemu notacji i analizy ruchu Labana-Knusta – a także popularyzacją wiedzy o kinetografii i, szerzej, choreologii. Pochodzimy z różnych środowisk, a łączy nas głębokie zainteresowanie tańcem we wszelkich jego przejawach. W naszym gronie znajdują się osoby związane z najróżniejszymi formami tańca i ruchu: choreografią, tańcem współczesnym, rytmiką, sportem i in., co pozwala nam przyglądać się tańcowi z różnych, nieraz bardzo odmiennych perspektyw. Efekty naszej pracy prezentujemy w postaci wykładów performatywnych na temat kinetografii i perfomormansów badawczych. WPK powstała w 2010 r. jako grupa nieformalna, a od końca 2015 r. jest programem Fundacji „Myśl w Ciele”.

 

Aleksandra Kleinrok – doktor nauk humanistycznych w zakresie historii muzykologii. Tytuł doktorski zdobyła w 2017 r. na podstawie rozprawy napisanej w Instytucie Muzykologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Wcześniej ukończyła Muzykologię na Uniwersytecie Warszawskim (2009) i Podyplomowe Studia Teorii Tańca na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina (2011). W 2013 roku ukończyła szkolenie na warsztatach choreologicznych prowadzonych w Instytucie Choreologii w Poznaniu przez prof. dr. hab. R. Langego i mgr U. Loba-Wilgocką na poziomie zaawansowanym. Jej zainteresowania badawcze skupiają się na działalności muzyczno-tanecznej mniejszości niemieckiej na ziemiach polskich przed II wojną światową oraz współcześnie. W zakresie współczesnej działalności mniejszości niemieckiej na Śląsku Opolskim współpracowała z Rheinische Friedrich-Wilhelms- Universität Bonn w ramach projektu projekt „Deutsche Musikkultur im östlichen Europa”). Podczas studiów podyplomowych podejmowała problematykę XIX-wiecznych polskojęzycznych podręczników tańca, których badaniem zajmuje się do dziś. Prowadzone w ostatnich latach badania wiązały się także z problemem czasu w ludowych przekazach śpiewów bożonarodzeniowych w Polsce. Powstająca obecnie rozprawa doktorska podejmuje tematykę warszawskiego salonu XIX-wiecznego w jego aspekcie muzyczno-narodowym. Jest członkinią Polskiego Forum Choreologicznego, Polskiego Seminarium Etnomuzykologicznego i Warszawskiej Pracowni Kinetograficznej.

Zuzanna Kupidura – absolwentka Rytmiki na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina (studia II stopnia) i od roku akademickiego 2017/2018 wykładowca przedmiotów technika ruchu i kompozycja ruchu na tej samej specjalności. W trakcie przygotowań do drugiej obrony magisterskiej (Choreografia i Teoria Tańca UMFC). W 2015 roku ukończyła studia I stopnia na specjalności Rytmika i Przedmioty Teoretyczno-Muzyczne w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach; wykształcenie podstawowe zdobyła w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej im. Oskara Kolberga w Radomiu. W 2016 roku ukończyła szkolenie na warsztatach choreologicznych w Instytucie Choreologii w Poznaniu prowadzone przez mgr U. Loba-Wilgocką. Jej prace artystyczne pokazywane były m.in. w siedzibie Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach, na Scenie Kameralnej Teatru Wielkiego – Opery Narodowej, a także podczas Europejskich Dni Rytmiki w Brukseli. Związana jest z zespołem Chopin University Dance Company i z Teatrem Powszechnym im. Jana Kochanowskiego w Radomiu. Jest członkinią Polskiego Forum Choreologicznego i Warszawskiej Pracowni Kinetograficznej.

 

Anna Opłocka – dyplomowana instruktorka tańca i pilates, performerka i współtwórczyni licznych performance’ów w Polsce i za granicą (choreografia, ruch sceniczny, taniec), trenerka międzynarodowych projektów. Ukończyła Podyplomowe Studia Teorii Tańca na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. W 2017 roku rozpoczęła szkolenie na warsztatach choreologicznych w Instytucie Choreologii w Poznaniu prowadzonych przez mgr U. Loba-Wilgocką. W 2012 roku odbyła staż w Ex Nunc: Centre of Modern Dance w Hadze. Była asystentką podczas warsztatów Laban Movement Analysis for Dance Teraphy i LMA for Professional Dancers w Codarts w Rotterdam Dance Academy, a także Polskim Teatrze Tańca. Podczas stażu odbyła również hospitację zajęć: tańca klasycznego oraz modern dance dla dzieci i młodzieży w „Royal Conservatoire” oraz zajęć Pilates w Re-Balance Pilates Studio w Hadze. Współpracowała m.in. z Zespołem Pieśni Tańca i Śląsk, Polskim Teatrem Tańca – Baletem Poznańskim, Centrum Sztuki Współczesnej, Fundacją Artystyczną Perform oraz Tres Teatro Educación, Stowarzyszeniem Breaking The Borders i wieloma klubami i studiami tańca. Jest propagatorką twórczości Rudolfa Labana. Brała udział m.in. w Warszawskiej Nocy Tańca, Festiwalu Kalejdoskop, Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Tańca Zawirowania. Jest członkinią Polskiego Forum Choreologicznego i Warszawskiej Pracowni Kinetograficznej.

 

Hanna Raszewska-Kursa (ur. 1982) – absolwentka Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego (2006) i Podyplomowych Studiów Teorii Tańca Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina (2011). W 2011 r. ukończyła szkolenie na warsztatach choreologicznych w Instytucie Choreologii w Poznaniu na poziomie zaawansowanym prowadzone przez prof. dr. hab. R. Langego i mgr U. Loba-Wilgocką. Od 2016 roku doktorantka Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Wykładowczyni teorii tańca (UMFC) oraz historii tańca XX i XXI wieku (Mazowiecki Instytut Kultury). Krytyczka i publicystka (m.in. taniecPOLSKA.pl, „nietak!t Inne strony teatru”, teatralny.pl, „Pulse Dance”, „Studia Choreologica”). Finalistka III Ogólnopolskiego Konkursu im. A. Żurowskiego na recenzje teatralne dla młodych krytyków. W 2014 nakładem Wydawnictwa UMFC ukazała się publikacja zbiorowa w jej opracowaniu Tańcząc piórem. Nauka w służbie Terpsychory. W 2015 Fundacja Ciało/Umysł wydała publikację Warszawska Scena Tańca 2007-2015. Dance and Family (koncepcja: E. Kozak, H. Raszewska, tekst: H. Raszewska). Obecnie szuka możliwości wydania książki Teoria tańca w polskiej praktyce, którą napisała dzięki stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Członkini Polskiego Forum Choreologicznego, Otwartego Forum Środowisk Sztuki Tańca, Komisji Dialogu Społecznego: Taniec w Warszawie, International Dance Council CID, współzałożycielka sekcji warszawskiej CID-Varsovie, prezeska Fundacji „Myśl w Ciele”, założycielka Warszawskiej Pracowni Kinetograficznej.

 

Eliza Rudzińska – dyplomowana instruktorka tańca, tancerka zespołów turniejowych oraz projektów artystycznych, choreografka, reżyserka ruchu, krytyczka tańca. Na co dzień współpracuje z artystami scen polskich i zagranicznych oraz prowadzi taneczną działalność pedagogiczną dzieci i młodzieży. Regularnie poszerza wiedzę i umiejętności taneczne. Ukończyła Podyplomowe Studia Teorii Tańca na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie (2011). Pasjonatka popularyzacji znaczenia i świadomości ruchu człowieka. Miłośniczka wizji Rudolfa Labana, w 2013 roku ukończyła szkolenie na warsztatach choreologicznych w Instytucie Choreologii w Poznaniu na poziomie zaawansowanym. Od 2012 roku członkini Warszawskiej Pracowni Kinetograficznej. Producentka i menadżerka kultury, w tym profesjonalnych spektakli teatralnych, wydarzeń artystycznych, pokazów tanecznych. Współpracuje z instytucjami państwowymi, organizacjami pozarządowymi, firmami komercyjnymi. Pedagog z uprawnieniami państwowymi. Magister inżynier nauk przyrodniczych i optoelektroniki. Za swą szeroką działalność wielokrotnie wyróżniana, m.in. stypendium Prezesa Rady Ministrów.

 

Małgorzata Skoczelas Raczkowska – z wykształcenia prawniczka i tłumaczka. Praktykuje taniec, improwizację, czerpie ze świadomościowych technik pracy z ciałem, z pedagogiki teatru i z obserwacji swoich dzieci. Łączenie tych odległych dziedzin pokazuje jej, że można być kreatywnym w każdej przestrzeni, a umiejętności i narzędzia zdobyte w jednej z nich doskonale nadają się do wykorzystania w drugiej. W 2017 roku rozpoczęła szkolenie na warsztatach choreologicznych w Instytucie Choreologii w Poznaniu prowadzonych przez mgr U. Loba-Wilgocką. Brała udział jako performerka w wielu projektach teatralnych i tanecznych (m.in. w ramach Międzynarodowego Festiwalu Ciało/Umysł, Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Tańca Zawirowania, Warszawskiej Sceny Tańca, Fundacji Artystycznej Perform, Stowarzyszenia Sztuka Nowa, Stowarzyszenia Pedagogów Teatru), prowadzi zajęcia edukacyjno-artystyczne dla dzieci i warsztaty dla dorosłych. Interesuje się tańcem i ruchem, jako środkiem wyrazu siebie. Poszukuje powiązań między językami, jakimi posługujemy się na co dzień (języki obce, języki poszczególnych grup zawodowych) a ruchem. Założycielka Eksperymentalnej Grupy Ruchowej Szersze. Członkini Polskiego Forum Choreologicznego i Warszawskiej Pracowni Kinetograficznej.