RECENZJA SPEKTAKLU „Insta Show” / Katarzyna Rochowicz

20/09/18 / Aktualności, Krytyka

Katarzyna Rochowicz / Między kreacją a prawdą: #luz.

Czy młody człowiek zdolny jest do kreowania swojej tożsamości w oparciu o prawdę o sobie samym, czy raczej może być tylko reaktywny w odniesieniu do wydarzeń, które go spotykają? Czy media, takie jak Instagram, które poniekąd służą komunikacji, pozwalają poza kreowaniem wizerunku również na szczerość? Takie pytania stawia spektakl Insta Show, powstały we współpracy choreografki Magdaleny Przybysz z reżyserką Agatą Życzkowską oraz grupą wyłonionych w drodze castingu nastoletnich artystów. Premiera odbyła się 10 września 2018 roku w Centrum Sztuki Tańca, któremu przestrzeni udziela Dom Kultury Kadr.

Tematem spektaklu jest próba ukazania rzeczywistości widzianej oczami nastolatków. Rzeczywistości zarówno tej prawdziwej, jak i wirtualnej. Występujący performerzy nie wcielają się w wyreżyserowanych bohaterów, na scenie pojawiają się w roli samych siebie. Poprzez autotematyczne ujęcie tematu przedstawiają sposób postrzegania świata przez młodych ludzi. Mówią o problemach, z którymi się mierzą, nawet jeśli problemy te ujęte są w formie żartu, a niepewność przykryta jest lekceważącą postawą. Spektakl dotyka kwestii granicy między kreowaniem swojego wizerunku skierowanego do zewnętrznego świata a odważnym przyznaniem się do własnego wnętrza. Ukazuje lęk przed konsekwencjami wyjawienia prawdy o samym człowieku: jego radościach, smutkach, wątpliwościach związanych z akceptowaniem świata i akceptowaniem siebie. Insta Show porusza również zagadnienie autokreacji i możliwości wpłynięcia przez autorefleksję na swój rozwój oraz podejmowane decyzje. Nawiązania do portalu Instagram, w którym obecne jest wiele nastolatków stawiają również pytanie o formę komunikowania w mediach społecznościowych – czy młodzi ludzie komunikują tam swoją tożsamość, czy może kreują sztuczny twór na potrzeby oceniających obserwatorów? I czy brnąc w tę kreację są w stanie zachować prawdę o sobie?

Choreografia stworzona przez Magdalenę Przybysz jest zróżnicowana, a także, co istotne, dostosowana do poszczególnych tancerzy. Wybrani w czasie castingu młodzi artyści mają bardzo różne doświadczenie sceniczne, ruchowe i artystyczne, dlatego twórcy Insta Show musieli zmierzyć się z wyzwaniem zaprojektowania takiego spektaklu, który pozwoli na ukazanie atutów wszystkich występujących w nim osób. Wybrany przez choreografkę ruch podkreśla najmocniejsze strony tancerzy, którzy wykonują partie solowe w znanych sobie technikach tańca. To godny pochwały zabieg, zwłaszcza, że spektakl powstawał w ograniczonym czasie, a performerami były osoby w wieku 13-16 lat, które choć rozwijają się w artystycznym kierunku, to jednak nie są jeszcze na tyle wszechstronne, żeby z powodzeniem móc zrealizować zamknięte w jednej technice tanecznej zamysły choreografa. Spektakl ma budowę klamrową, zaczyna się od układu tańczonego przez wszystkich tancerzy, chociaż już na samym początku zauważyć można wyraźną indywidualizację ruchu, która trwa właściwie przez cały spektakl. Młodzi artyści wykonują partie solowe, ale widzowie mogą ich zobaczyć również w licznych duetach oraz partiach grupowych. Poza stricte ułożonymi krokami tanecznymi w warstwie choreograficznej duża rolę odegrał również wpleciony pomiędzy układy ruch naturalny, w którym występujący swobodnie się odnaleźli. Insta Show to swoisty przegląd stylów tańca, które teraz preferuje młodzież: jedna z tancerek zaprezentowała jazzową partię solową wykorzystującą duże, efektowne skoki, wysokie wyrzuty nóg w górę w trakcie licznych następujących po sobie obrotów, inna przedstawiła partię bogatą w akrobatyczne przejścia przez wygięcie w tył, tak zwany mostek gimnastyczny ze stania. Inne artystki zaprezentowały pokaz tańca współczesnego z wykorzystaniem floor work, czyli pracy tancerza z podłogą oraz pokaz inspirowany tańcami latynoamerykańskimi. Na szczególną uwagę zasługiwała partia solowa wykonana przez jedną z młodych tancerek, Hannę Snochowską, która z niezwykle naturalną energią przemieszczała się po scenie, zatopiona w swoim własnym świecie, który widzom mógł wydać się bardzo pociągający i szczery. Wśród występujących znaleźli się również dwaj tancerze płci męskiej o zupełnie odmiennym doświadczeniu ruchowym, między którymi zachodziły liczne interakcje przypominające walkę. Jeden z nich zaprezentował partię solową bazującą na ruchach inspirowanych tańcem ulicznym, drugi, o rozwiniętych zdolnościach aktorskich i performerskich, pokazał się w sekwencjach bazujących na prostym, choć w wysokim natężeniu efektownym, naturalnym ruchu, takim jak na przykład bieg. Poszczególne występy solowe tancerzy przeplatane były scenami grupowymi, a także powracającymi zatrzymaniami w tańcu, skupieniem się w grupie. Te powtarzające się przerywniki dały artystom możliwość przemówienia, tak dosłownie, nie tylko za pomocą ruchu.

W spektaklu istotną rolę odegrała warstwa dźwiękowa – poza muzyką, która jest kolażem utworów wybranych przez młodych tancerzy, widzowie usłyszeć mogli ich liczne wypowiedzi. Wypowiedzi, które chwilami były zabawne, chwilami smutne, ale zawsze, w zestawieniu ze sobą i kontekstem całego spektaklu – skłaniające do rozmyślań. Głosy te doskonale obrazują problemy, z którymi mierzą się nastolatkowie: pierwsze zawody miłosne, pierwsze problemy rodzinne, wstyd związany z ciałem, tym, kim się jest… Zdania wypowiadane przez tancerzy oraz kontekst Instagrama dobrze ze sobą współgrały: tancerze w lekki sposób opowiadali o istotnych, często trudnych, szczegółach z ich życia prywatnego. Bardzo szczere wyznania przedstawione zostały w formie wskazującej, że tak naprawdę nie są niczym ważnym dla mówiących. Taka forma komunikatu jest powszechna na platformie Instagram, gdzie użytkownicy chcą sprawiać wrażenie osób przyjmujących wszystko na chłodno, z własnej woli wystawiając się na ocenę obserwatorów i jednocześnie obierając strategie obronne mające uchronić przed uderzeniem w czuły punkt.

Wizualna oprawa spektaklu jest skromna, z tyłu sceny umieszczony został ekran, na którym wyświetlane są typowe dla portalu Instagram znaki #, pozwalające na grupowanie i wyszukiwanie treści. Pojawiające się projekcje dostosowane są do wybranej w spektaklu autotematyki i najczęściej odwołują się do charakterystycznego dla społeczności młodych tancerzy języka. Oświetlenie współgra z akcją na scenie, natomiast nie odgrywa znaczącej roli, jedynie umożliwia dobrą widoczność tancerzy. Kostiumy w czasie spektaklu są przez nich kilka razy zmieniane – młodzi artyści wystąpili zarówno w kostiumach charakterystycznych dla prezentowanych przez nich stylów tańca, jak i przypominających codzienny ubiór nastolatków.

Spektakle, w których udział biorą amatorzy lub półprofesjonaliści, zwłaszcza w bardzo młodym wieku, niosą ze sobą ryzyko, że nierówny poziom wykonania spektaklu zakłóci jego ogólny przekaz, a co za tym idzie – odbiór przez widzów. W przypadku Insta Show ryzyko to zostało zminimalizowane przez zostawienie tancerzom dużej przestrzeni na ukazanie indywidualnego charakteru każdego z nich. Choreografia została zróżnicowana i dostosowana do umiejętności młodych tancerzy, wśród których były zarówno osoby z kilkuletnim doświadczeniem scenicznym, konkursowym, jak i osoby preferujące swobodny, naturalny ruch oraz improwizację. Udoskonaleniu mogłaby ulec scena, w której tancerze wbiegają i przemieszczają się między skonsternowaną widownią i trwa to na tyle długo, że pojawić się może pytanie o cel tego zabiegu. Jednak dobór ruchu w spektaklu oraz samo wykonanie potwierdziły, że technika służyć powinna przede wszystkim artyście, żeby mógł wyrazić się bez narzuconego mu przez własne ciało ograniczenia. Twórcom Insta Show udało się zaprojektować spektakl i ruch tak, żeby występujący artyści mogli zaprezentować go na wysokim poziomie, a dzięki temu widzowie z przyjemnością mogli go obejrzeć.

Insta Show

Koncepcja i choreografia: Magdalena Przybysz
Reżyseria i dramaturgia: Agata Życzkowska
Wykonanie: Zuzanna Gałka, Kseniia Gluskina, Jakub Hardecki, Oliwier Kasica, Malwina Polańska, Hanna Snochowska, Karina Szutko
Koprodukcja: Centrum Sztuki Tańca w Warszawie / Fundacja Rozwoju Teatru ‘NOWA FALA’ / HOTELOKO movement makers / PROM Kultury Saska Kępa
Partnerzy: Dom Kultury Kadr / Fundacja Artystyczna PERFORM

Spektakl  prezentowany 10.09.2018 w ramach programu Centrum Sztuki Tańca w Warszawie 2017-2019 w Domu Kultury KADR (sala Broadway).

Zdj. w tle: Marta Ankiersztejn

———————————-

Organizatorzy: Fundacja Artystyczna PERFORM, Fundacja Rozwoju Teatru ‘NOWA FALA’ / HOTELOKO movement makers

Partner projektu: Dom Kultury Kadr

Współpraca: Centrum w Ruchu, Fundacja Burdąg, Fundacja B’cause, Fundacja Ciało/Umysł, Fundacja Ciało się, Fundacja Movementum/Warsaw Dance Department, Fundacja „Myśl w Ciele” / Warszawska Pracownia Kinetograficzna, Fundacja Rozwoju Tańca „Eferte” / Mufmi Teatr Tańca, Fundacja Scena Współczesna / Teatr Tańca Zawirowania, Fundacja Sztuka i Współczesność, Fundacja Sztuki Tańca, Fundacja Tradycji i Transformacji Sztuki / Teatr Tańca NTF, Stowarzyszenie „Akademia Umiejętności Społecznych”/ Teatr Limen Butoh, Stowarzyszenie i Kolektyw Artystyczny Format ZERO, Stowarzyszenie Ja Ja Ja Ne Ne Ne / TukaWach, Stowarzyszenie Strefa Otwarta / Warszawski Teatr Tańca, Stowarzyszenie Sztuka Nowa

Patronat medialny: portal taniecPOLSKA.pl, TVP Kultura, RDC, e-teatr, miesięcznik TEATR, Teatr dla Wszystkich, Teatralia.com.pl, TANIEC, Warsawholic, Notes na 6 tygodni, Going.

Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

Siedziba 2017-2019: Dom Kultury Kadr
ul. Przemysława Gintrowskiego 32
02-697 Warszawa

Dokładny program i szczegółowe informacje na stronach:

www.centrumsztukitanca.eu

http://www.dkkadr.waw.pl/k/repertuar/

Facebook: www.facebook.com/cstwarszawa

Instagram: https://www.instagram.com/centrumsztukitancacst/

Twitter: https://twitter.com/CSTwWarszawie

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

Prawa autorskie

Klauzula zgody na wykorzystanie wizerunku uczestnika imprezy organizowanej przez Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

Każdy uczestnik biorący udział w imprezach organizowanych przez Centrum Sztuki Tańca w Warszawie / CST wyraża zgodę na rozpowszechnianie, w celach promocji CST, swojego wizerunku w filmach i zdjęciach zrealizowanych podczas wydarzeń, w których dobrowolnie uczestniczył zgodnie z art. 81 ustawy z dnia 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity Dz.U. z 2006r. nr 90,poz. 631,z późniejszymi zmianami). W przypadku braku takiej zgody uczestnik imprezy organizowanej przez CST informuję organizatora przed rozpoczęciem imprezy, w której dobrowolnie uczestniczy.