RECENZJA SPEKTAKLU „KONSTELACJE” / GABRIELA ALICJA BOŃCZYK

09/01/19 / Krytyka

Gabriela Alicja Bończyk / Dojrzała miłość

Na scenie stoi pięć osób. Czwórka tyłem, jedna przodem do widowni. W rękach trzymają przewody. Długie, splątane mikrofonowe przewody. Kobieta w czarnych okularach zaczyna cofać się w głąb sceny. Upada. Na plecach, powolnymi ruchami, przesuwa się bliżej stojących postaci. Podnosi się, jest spokojna. Chwyta wielki pęk przewodów w dłonie i rzuca nim o ziemię. I rzuca. I rzuca jeszcze raz. Rozładowuje złość. Stara się zniszczyć. Wyrzucić z siebie. Rozprawić się. Znów upada. Wije się po ziemi. Przemieszcza się w odległy róg sceny, jej ciałem wstrząsają konwulsje. Właśnie stoczyła walkę z życiem; powoli się uspokaja. Siada. Jej oczy wciąż są przysłonięte okularami. Nieruchomieje z pojedynczym przewodem w dłoni.

W dalszej części spektaklu kobieta ta, a także trzymany przez nią i czwórkę pozostałych tancerzy przewód, przywodzić będą na myśl życie właśnie, doświadczenie, relacje i oddziaływania międzyludzkie. Magdalena Sztylińska przez większą część spektaklu obserwować będzie zachodzące między resztą artystów reakcje, tworzące się zależności i związki. Będzie świadkiem gniewu, wzburzenia,  rozdrażnienia i złości. Będzie śledzić uległość, bezsilność, bezbronność. Płacz, śmiech, oddalenie, odpuszczenie. Będzie przyglądać się, jak postacie stają się sobie obce, samotne, a potem jak próbują zaakceptować czekający ich los. Przyjąć go do siebie, takim jakim jest. Niewygodnym, niedopasowanym, niechcianym. Jak los ten splata bohaterów ze sobą, łączy ich drogi, każe się poddać lub kontrolować drugą osobę. Jak wytwarza między nimi więzy bliskości, zrozumienia, oddania i pomocy. Jak w końcu wszyscy stają się jednością. Sztylińska będzie obok, ale jakby w środku; będzie przyczynkiem wszystkiego, co dzieje się miedzy postaciami. Nieruchoma, w okularach przeciwsłonecznych, z przewodem w dłoniach, będzie przypominać o nieuchronnym przeznaczeniu, z góry nam przypisanym. Czekającym na nas na każdym etapie życia.

W końcu sama wejdzie w relację, z postacią graną przez męża, Krzysztofa. Widząc, że bohaterowie odnaleźli swoje drogi i przestali walczyć z niemile widzianym losem, znów będzie chciała zawładnąć ich życiem. Tym razem jednak przegra, a silniejsze okażą się jedność, bliskość i wzajemne zrozumienie.

Spektakl Konstelacje otwiera przed nami nowy wymiar relacji scenicznych. Jest to spektakl międzypokoleniowy, w którym tylko Aleksandra Osowicz i Paweł Konior są zawodowymi tancerzami. Duet Sztylińskich i Małgorzata Czaban to seniorzy, którzy zatańczyli na potrzeby dzieła. A zatańczyli tak, jakby robili to przez całe swoje życie. Odważny i niespotykany zabieg Pauliny Święcańskiej wzniósł stworzony przez nią spektakl na wyżyny szeroko rozumianej sztuki choreograficznej. Osowicz i Konior wprowadzili do Konstelacji lekkość, fizyczność tańca współczesnego, seniorzy dodali prezentacji naturalność, wdzięk i niepowtarzalność. Ich taniec, oparty głównie na kontakt improwizacji, nie odbiegał od poziomu tańca dwójki profesjonalnych artystów. Ruchy, pomimo tego, że pozbawione takich zakresów i płynności, były staranne i idealnie wypracowane. Partnerowania, w które wchodzili z Osowicz i Koniorem – delikatne i swobodne. Takie, jakie być powinny. Wspomniana dwójka nie dominowała – relacje, które tworzyły się na scenie, były oparte na równości partnerów. I choć w spektaklu wyczuwało się różnicę pokoleń, wynikała ona głównie ze skontrastowania wyglądu występującej na scenie piątki, nie z różnic na poziomie tanecznym. Ta wyczuwalna różnica pokoleniowa była wręcz potrzebna – aby wyraźnie oddać w Konstelacjach pojęcie czasu, jego upływu.

„Konstelacje, czyli układy międzyludzkie rozmieszczone na gwiazdozbiorze czasu i przestrzeni.” W gruncie rzeczy są takie same. Przez całe nasze życie to miłość do bliźnich jest najważniejsza, wspólnota z nimi, empatia. To miłość determinuje, jak głębokie są nasze relacje z innymi, jak bardzo trwałe i cenne. Dzięki niej doświadczamy bliskości, jedności ze światem. Jesteśmy pełni, kompletni, spokojni o nasze życie. Miłość nas prowadzi, z miłością idziemy przez cały czas. Spektakl stworzony we współpracy z amatorami tańca w wieku 50+ jeszcze wyraźniej nam to pokazuje. Nie ma przeszkód, nie ma barier w życiu, jeśli przez to życie idzie się razem.

Konstelacje

Spektakl Fundacji Artystycznej PERFORM: współpraca artystów tańca z grupą seniorów

Koncepcja i choreografia: Paulina Święcańska

Reżyseria: Romuald Woźniak

Kreacja postaci: Aleksandra Osowicz, Paweł Konior, Małgorzata Czaban, Magdalena Sztylińska, Krzysztof Sztyliński

Muzyka: kolaż muzyczny

Spektakl prezentowany 17.12.2018 w ramach programu Centrum Sztuki Tańca w Warszawie 2017-2019, w Domu Kultury Kadr (sala Broadway).

fot. Pat Mic

———————————-

Organizatorzy projektu CST: Fundacja Artystyczna PERFORM, Fundacja Rozwoju Teatru ‘NOWA FALA’ / HOTELOKO movement makers

Partner projektu 2016 i 2019: Mazowiecki Instytut Kultury

Współpraca: Centrum w Ruchu, Fundacja Burdąg, Fundacja B’cause, Fundacja Ciało/Umysł, Fundacja Ciało się, Fundacja Movementum/Warsaw Dance Department, Fundacja „Myśl w Ciele” / Warszawska Pracownia Kinetograficzna, Fundacja Rozwoju Tańca „Eferte” / Mufmi Teatr Tańca, Fundacja Scena Współczesna / Teatr Tańca Zawirowania, Fundacja Sztuka i Współczesność, Fundacja Sztuki Tańca, Fundacja Tradycji i Transformacji Sztuki / Teatr Tańca NTF, Stowarzyszenie „Akademia Umiejętności Społecznych”/ Teatr Limen Butoh, Stowarzyszenie i Kolektyw Artystyczny Format ZERO, Stowarzyszenie Ja Ja Ja Ne Ne Ne / TukaWach, Stowarzyszenie Strefa Otwarta / Warszawski Teatr Tańca, Stowarzyszenie Sztuka Nowa, ZASP-Stowarzyszenie Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telwizji, Sekcja Tańca i Baletu

Patronat medialny: portal taniecPOLSKA.pl, TVP Kultura, RDC, e-teatr, miesięcznik TEATR, Teatr dla Wszystkich, Teatralia.com.pl, TANIEC, Warsawholic, Notes na 6 tygodni, Going.

Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

Siedziba 2019: Mazowiecki Instytut Kultury

ul. Elektoralna 12

05-077 Warszawa

Dokładny program i szczegółowe informacje na stronach:

www.centrumsztukitanca.eu

https://www.mik.waw.pl/

Facebook: www.facebook.com/cstwarszawa

Instagram: https://www.instagram.com/centrumsztukitancacst/

Twitter: https://twitter.com/CSTwWarszawie

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

Prawa autorskie

Klauzula zgody na wykorzystanie wizerunku uczestnika imprezy organizowanej przez Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

Każdy uczestnik biorący udział w imprezach organizowanych przez Centrum Sztuki Tańca w Warszawie / CST wyraża zgodę na rozpowszechnianie, w celach promocji CST, swojego wizerunku w filmach i zdjęciach zrealizowanych podczas wydarzeń, w których dobrowolnie uczestniczył zgodnie z art. 81 ustawy z dnia 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity Dz.U. z 2006r. nr 90,poz. 631,z późniejszymi zmianami). W przypadku braku takiej zgody uczestnik imprezy organizowanej przez CST informuję organizatora przed rozpoczęciem imprezy, w której dobrowolnie uczestniczy.