RECENZJA SPEKTAKLU „RAVNFJAER” / BARBARA TUSZYŃSKA

09/01/19 / Krytyka

Barbara Tuszyńska / Pomiędzy światami

Historię rozpoczyna snuta niskim, dobiegającym z offu głosem opowieść o życiu, śmierci, stracie, strachu, łzach i krwi. Rozlewa się zimne światło. Walczącym ze sobą, odzianym w jasnobeżowe płótno postaciom, towarzyszą wyraziste uderzenia bębnów. Rytm serc bijących mocno podczas bitwy. Tancerze posługują się szerokim, dynamicznie zmieniającym się ruchem. Rdzennym w charakterze, silnym, ale lekkim, przypominającym capoeirę. Duety na scenie pojawiają się i znikają jak duchy tych, którzy odeszli w walce. Tych, których ciała rozdziobały kruki i wrony.

Ravnfjær to spektakl oparty na mitologii nordyckiej oraz zwyczajach i rytuałach ludności normańskiej czasów średniowiecza – czytamy w materiałach. Zaczerpnięty z języka norweskiego tytuł oznacza „krucze pióra”. Wchodzimy w przestrzeń archetypiczną i dualistyczną – pełną opozycji. Poszczególni bohaterowie są medium przekazującym kolejne opowieści, oddzielone od siebie ciemnością. Są bezimienni i uniwersalni, jak Everyman. W ciszy oglądamy relację dwóch zawieszonych pomiędzy miłością i nienawiścią kobiet, ubranych w cieliste body. Na przemian tulą się do siebie i wzajemnie duszą. Grupa kilkunastu osób toczy się wolno zza kurtyny po scenicznych deskach w kierunku widowni. Po chwili tworzą przemyślaną, geometryczną bryłę. Napięcie pomiędzy kobietami dodatkowo wzmacniają częste zmiany położenia, horyzontalne i wertykalne. Grupa w tle rozpierzcha się, zostają trzy performerki tańczące synchronicznie, wykorzystując różne płaszczyzny. Wszystkie wycofują się krótkimi, szarpanymi ruchami. Tę część kończy historia miłosna kobiety i mężczyzny. Widzimy podobne do pozycji acro yogi romantyczne kadry, zatrzymane w czasie dzięki użyciu slow motion. Ciepłe światło podkreśla miękkość ruchów i tworzy atmosferę intymności.

Ciszę przerywa niespodziewane uderzenie niepokojącej rockowej muzyki. Klimat zmienia się radykalnie także za pomocą powracającego zimnego światła. Napinające łuki postacie przypominają elfy. Następnie jedna z nich pije napój ze zwierzęcego rogu. Każdy z grupy chce się napić i posiąść róg. Jedni przekazują go sobie ostrożnie, jak cenny skarb, inni chwytają łapczywie, niczym trofeum czy berło. W tle rozlegają się odgłosy burzy. Przy dźwiękach folkowej muzyki światło znów się ociepla. Opowieść o mitycznej rzeczywistości cyklicznie powraca do przedstawionych wcześniej motywów. Jedna z postaci wylewa resztę wina z rogu, publiczność czuje winny zapach. Róg zostaje złożony światłu w ofierze, a napój mitycznej Matce Ziemi. A może w rogu była krew? W ofierze zostaje złożona również członkini społeczności. Pozostali, tworząc krąg, tańczą ekstatycznie jakby budzili się z głębokiego snu. Rodzili się na nowo.

Zmierzamy ku końcowi. Dla kontrastu tancerze stoją w bezruchu przy akompaniamencie elektronicznych dźwięków. Zgromadzenie zaczyna maszerować w miejscu. Skierowani w jedną stronę wymachują rękami i obracają się wokół własnej osi. Wybucha kolejna porcja rytmu, scena krzyczy czerwonym światłem, postacie padają na ziemię. Wszystko strawił ogień, po którym rozszalała się burza. Wszystko podlega kaprysom potężnej przyrody. Czy to koniec walki? Koniec światów bogów i światów ludzi?

Spektakl h.art company w choreografii Artura Grabarczyka, pokazywany już podczas letniej odsłony XIV Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Tańca Zawirowania oraz nagrodzony w IV Konkursie Teatrów Tańca w Kielcach, otworzył 7. edycję Międzynarodowego Festiwalu Tańca Współczesnego Warsaw Dance Days. Pierwszy dzień festiwalu odbył się w Domu Kultury Kadr w Warszawie w ramach programu Centrum Sztuki Tańca. Poszczególne sceny spektaklu są krótkie i intensywne. Choć nie każdy odczyta szczegóły przedstawionych mitów, pojawiają się także momenty zbyt dosłowne, niepozostawiające widzowi wiele miejsca na interpretację. Użycie rekwizytu jest mocno sugestywne, mimika jest niekiedy przerysowana. Kompozycja choreograficzna przyciąga uwagę, czerpie z różnorodnych technik, które scalone zostały w ciekawy sposób. Kraina ludzi, obok krain bóstw elfów czy olbrzymów, jest jednym z dziewięciu światów w skandynawskiej kosmogonii. Chciałabym poznać je bliżej. Spektakl Ravnfjær ma potencjał, historia warta jest rozwinięcia.

Ravnfjær
h.art company
Choreografia: Artur Grabarczyk
Wykonanie: Agata Baran, Wiktor Bębacz, Agata Biela, Agnieszka Brzezińska, Stanisław Bulder, Sylwia Czubińska, Patrycja Kubiak, Dominika Lewandowska, Beata Miernik, Iza Prokopek, Przemysław Jarema Stokowiec, Konrad Zagajewski, Ewa Noras
Produkcja: Akademia Teatru Tańca Zawirowania

Spektakl prezentowany 10.12.2018 w ramach 7. edycji Międzynarodowego Festiwalu Tańca Współczesnego Warsaw Dance Days w tymczasowej siedzibie Centrum Sztuki Tańca w Warszawie w Domu Kultury Kadr, sala Broadway.

Organizatorzy 7. edycji Międzynarodowego Festiwalu Tańca Współczesnego Warsaw Dance Days: Mazowiecki Instytut Kultury, Stowarzyszenie Strefa Otwarta

Partnerzy 7. edycji Międzynarodowego Festiwalu Tańca Współczesnego Warsaw Dance Days: Centrum Sztuki Tańca w Warszawie, Fundacja Scena Współczesna

fot. Marta Ankiersztejn-Węgier

———————————-

Organizatorzy projektu CST: Fundacja Artystyczna PERFORM, Fundacja Rozwoju Teatru ‘NOWA FALA’ / HOTELOKO movement makers

Partner projektu 2016 i 2019: Mazowiecki Instytut Kultury

Współpraca: Centrum w Ruchu, Fundacja Burdąg, Fundacja B’cause, Fundacja Ciało/Umysł, Fundacja Ciało się, Fundacja Movementum/Warsaw Dance Department, Fundacja „Myśl w Ciele” / Warszawska Pracownia Kinetograficzna, Fundacja Rozwoju Tańca „Eferte” / Mufmi Teatr Tańca, Fundacja Scena Współczesna / Teatr Tańca Zawirowania, Fundacja Sztuka i Współczesność, Fundacja Sztuki Tańca, Fundacja Tradycji i Transformacji Sztuki / Teatr Tańca NTF, Stowarzyszenie „Akademia Umiejętności Społecznych”/ Teatr Limen Butoh, Stowarzyszenie i Kolektyw Artystyczny Format ZERO, Stowarzyszenie Ja Ja Ja Ne Ne Ne / TukaWach, Stowarzyszenie Strefa Otwarta / Warszawski Teatr Tańca, Stowarzyszenie Sztuka Nowa, ZASP-Stowarzyszenie Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telwizji, Sekcja Tańca i Baletu

Patronat medialny: portal taniecPOLSKA.pl, TVP Kultura, RDC, e-teatr, miesięcznik TEATR, Teatr dla Wszystkich, Teatralia.com.pl, TANIEC, Warsawholic, Notes na 6 tygodni, Going.

Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

Siedziba 2019: Mazowiecki Instytut Kultury

ul. Elektoralna 12

05-077 Warszawa

Dokładny program i szczegółowe informacje na stronach:

www.centrumsztukitanca.eu

https://www.mik.waw.pl/

Facebook: www.facebook.com/cstwarszawa

Instagram: https://www.instagram.com/centrumsztukitancacst/

Twitter: https://twitter.com/CSTwWarszawie

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

Prawa autorskie

Klauzula zgody na wykorzystanie wizerunku uczestnika imprezy organizowanej przez Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

Każdy uczestnik biorący udział w imprezach organizowanych przez Centrum Sztuki Tańca w Warszawie / CST wyraża zgodę na rozpowszechnianie, w celach promocji CST, swojego wizerunku w filmach i zdjęciach zrealizowanych podczas wydarzeń, w których dobrowolnie uczestniczył zgodnie z art. 81 ustawy z dnia 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity Dz.U. z 2006r. nr 90,poz. 631,z późniejszymi zmianami). W przypadku braku takiej zgody uczestnik imprezy organizowanej przez CST informuję organizatora przed rozpoczęciem imprezy, w której dobrowolnie uczestniczy.