Recenzja ze spektaklu ,,Dzień, w którym V. dała mi do myślenia albo jak pozbyłam się prokrastynacji” / Wiktor Zmysłowski

02/03/18 / Krytyka

Wiktor Zmysłowski / ,,Przyjdzie na to czas”, czyli jak pozbyć się prokrastynacji

 

O solowym spektaklu Aleksandry Bożek-Muszyńskiej ,,Dzień, w którym V. dała mi do myślenia albo jak pozbyłam się prokrastynacji” zaprezentowanym 26 lutego 2018 w Centrum Sztuki Tańca w Warszawie.

 

Violleta Villas śpiewa ,,Przyjdzie na to czas. Przyjdzie czas, przyjdzie czas na spacery w letnią noc…” Aleksandra Bożek-Muszyńska idąc za tym refrenem stawia pytanie ,,Na co jeszcze przyjdzie czas?”. Poszukiwania ruchowe do spektaklu poprzedziła praca badawcza i wywiad przeprowadzony na grupie kobiet z pokolenia 50+ oraz 30+. To ich doświadczenia zostały tutaj przetworzone na mowę ciała ujętą estetyką kampu.

 

Surowa scena. Na środku stoi mikrofon, na który pada zimne światło. Tancerka w peruce, ubrana w srebrny ,,skafander”, budzi skojarzenia z antagonistką z bajki Disneya, Cruellą de Mon. W dłoniach trzyma czerwony dywan, który rozkłada na ziemi do mikrofonu. Mówi do zgromadzonej widowni  wierszem, modelując głos przypominający natchniony sposób wypowiadania się Villas. Zabiera nas we wspomnienia ubiegłych lat: ,,Co robiłem w roku 1997?”. Srebrny skafander przekształca się w cekinowy kostium artystki estradowej, który odbija w każdą stronę światła reflektorów, budząc skojarzenia z kulą dyskotekową. Sam strój, którego struktura rozświetla scenę, modyfikuje ciało tancerki. Bawi się nim, chowając ręce, skacze, pochyla  czy kładzie się. Optycznie zmniejsza swoją sylwetkę lub powiększa ją, rozszerza, to znów kurczy.

 

Rozpoczyna taniec zainspirowany elementami klubowymi przy rozbrzmiewającej muzyce Prodigy, Moloko, Świetlickiego. Każdy z ruchów rąk, skoków, zatrzymań, poruszania się w przestrzeni jest przemyślaną choreografią. Odbywa się na małej scenie z ograniczoną ilością świateł. Cały spektakl przypomina show, jaki można zobaczyć podczas występów drag queen w klubach czy barach LGBTQ. Artystka, oprócz wykonywania sekwencji ruchowych, parodiuje śpiewanie puszczanych z offu piosenek. Nawiązuje kontakt z widownią. Zadaje pytania, rozśmiesza, kokietuje. Część taneczną kończy zastygając w bezruchu przy utworze Vivaldiego w świetle stroboskopowym.

 

Tematem jest czas, ale bohaterką kobieta: wychowująca dzieci, zajmująca się domem, starająca się wspiąć po schodach kariery. Pewnego dnia zamiera w szumie życia codziennego i zadaje pytanie: gdzie ten czas mogę znaleźć? Na marzenia? Dla swojego ciała oraz ducha? Jak w przytoczonej piosence Viollety Villas, “Przyjdzie na to czas…” . Aleksandra Bożek-Muszyńska dodaje ,,.. drogi widzu, zamknij oczy, niech pytanie to wyskoczy w Twojej głowie, Daj czas sobie na odpowiedź…” .
Przy akompaniamencie Jakuba Pałysa grającego na żywo elektronicznym pianinie, artystka wyśpiewuje historie ankietowanych kobiet. O tym, co by zrobiły, gdyby miały czas: poszły na lekcje tańca z mężem, bądź z innym mężczyzną? Napiły się kawy? Pojechały do odległych zakątków Polski? Spektakl nie kończy się w oczywisty sposób po zgaszeniu świateł. Po rozświetleniu sceny artystka nie kłania się, ale wręcza kartkę papieru, prosi o zapisanie ,,a według Ciebie – na co jeszcze przyjdzie czas?”. Odpowiedzi, które chętni zapisują, poniesie melodia tytułowej V. Zostanie w uszach długo po spektaklu.

 

,,Dzień, w którym V. dała mi do myślenia albo jak pozbyłam się prokrastynacji”

Koncepcja, choreografia i wykonanie: Aleksandra Bożek-Muszyńska

Muzyka: collage, na żywo Jakub Pałys

Kostium: Aleksandra Bożek-Muszyńska i Anna Czyżykiewicz

Koncepcja kuratorska: Edyta Kozak, Anikó Rácz

Kierownik produkcji: Krzysztof Kwiatkowski

Spektakl powstał w ramach projektu Exchange: Change Time and Dance

Producent: Fundacja Ciało/Umysł

Współorganizatorzy: SÍN Arts and Culture Centre w Budapeszcie, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski

Partner strategiczny: Węgierski Instytut Kultury w Warszawie

Projekt współfinansowany przez: Miasto st. Warszawa, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego (Polska), Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Handlu (Węgry)

Premiera: 3 października 2017 Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Festiwal Ciało/Umysł

Spektakl  prezentowany 26.02.2018 w ramach programu Centrum Sztuki Tańca 2017-2019 w Domu Kultury KADR (sala Marzyciel).

Fot: Marta Ankiersztejn

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

Organizatorzy: Fundacja Artystyczna PERFORM, Fundacja Rozwoju Teatru ‘NOWA FALA’ / HOTELOKO movement makers

Partner projektu: Dom Kultury Kadr

Współpraca: Centrum w Ruchu, Fundacja Burdąg, Fundacja Ciało/Umysł, Fundacja Ciało się, Fundacja Movementum/Warsaw Dance Department, Fundacja „Myśl w Ciele” / Warszawska Pracownia Kinetograficzna, Fundacja Rozwoju Tańca „Eferte” / Mufmi Teatr Tańca, Fundacja Scena Współczesna / Teatr Tańca Zawirowania, Fundacja Sztuka i Współczesność, Fundacja Sztuki Tańca, Fundacja Tradycji i Transformacji Sztuki / Teatr Tańca NTF, Stowarzyszenie „Akademia Umiejętności Społecznych”/ Teatr Limen Butoh, Stowarzyszenie i Kolektyw Artystyczny Format ZERO, Stowarzyszenie Ja Ja Ja Ne Ne Ne / TukaWach, Stowarzyszenie Strefa Otwarta / Warszawski Teatr Tańca, Stowarzyszenie Sztuka Nowa

Patronat medialny: portal taniecPOLSKA.pl, TVP Kultura, e-teatr, teatr dla was.pl, miesięcznik TEATR, RDC, Warsawholic, Going., TANIEC

Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

Siedziba 2017-2019: Dom Kultury Kadr
Przemysława Gintrowskiego 32
02-697 Warszawa

Facebook: www.facebook.com/cstwarszawa

Instagram: https://www.instagram.com/centrumsztukitancacst/

Twitter: https://twitter.com/CSTwWarszawie