Recenzja ze spektaklu „More” / Wioletta Gałwa

20/04/18 / Krytyka

Wioletta Gałwa / Dwie postacie, jedno ciało

Spektakl MORE według koncepcji i w choreografii Ramony Nagabczyńskiej został zaprezentowany w ramach poniedziałku z tańcem Centrum Sztuki Tańca w Warszawie w obsadzie: Magda Jędra i Anna Steller (która zastąpiła Nagabczyńską tańczącą w premierowej wersji). Premiera spektaklu odbyła się 30.09.2017 r. w warszawskim Teatrze Studio na Festiwalu Ciało/Umysł. Przedstawienie jest pierwszą częścią trylogii tanecznej Shift  inspirowanej transhumanizmem.

 

Spektakl rozpoczyna się od sceny, gdzie uwagę przykuwają dwa splecione ze sobą ciała. Nie widać ich twarzy, trudno rozpoznać płeć, ale kiedy w tle pojawia się muzyka, obserwujemy, jak stają się całością i nie ma to już znaczenia. Ten jeden organizm rozpoczyna swoją transformację w ruchu, tworząc formy przypominające futurystyczne obrazy. Ciała tancerek układają się w kształty jak z filmów science fiction, hipnotyzując nas płynnością ruchów, od których nie można oderwać wzroku. Wraz z przenikaniem jednego ciała w drugie zaciera się granica między postaciami i trudno dostrzec początek i koniec tej istoty. Choreografka ukazuje w diadycznej relacji bohaterki, które  tworzą swój zamknięty świat, a widz może być jedynie obserwatorem. Dla Nagabczyńskiej inspiracją do spektaklu – co mocno wybija się w pierwszej scenie – stał się eksperyment performera Genesisa P’Orridge i jego partnerki Lady Jaye Breyer. Pracowali oni nad eksperymentem, w którym zaciera się granica między ciałem kobiecym i męskim i rozpoczyna się upodobnienie do siebie, by docelowo zlać się w jedną istotę.

 

Tak jak przechodzą w ruchu płynną transformację ciała bohaterek, tak również Nagabczyńska za pomocą muzyki i światła przenosi nas do kolejnej sceny. Pulsujący rytm stwarza wrażenie, jakby chciał nam przypomnieć o tym, że każda z postaci ma swój indywidualny puls, który daje możliwość istnienia w pojedynkę. Widzimy, jak ciała tancerek poruszają się rytmicznie i każda z nich zaczyna poszukiwać swojej indywidualności. Oddalenie się od siebie postaci nasuwa pytanie: Czy mogą istnieć osobno? To, co było osobne, ponownie łączy się w jeden organizm, nieustannie zmieniający się w ruchu. Na oczach widza tancerki tworzą symetryczne figury układające się w mozaiki jak w kalejdoskopie. Przyglądamy się, jak jedna postać staje się lustrem dla drugiej, tworząc zachwycające kształty możliwe  do osiągnięcia tylko w diadzie.

 

Czy to znaczy, że tylko razem można tworzyć idealną figurę?

 

„Ja” czy „My”? Autorka konfrontuje nas z tym pytaniem przez cały czas trwania spektaklu.

 

Tych kilka scen następujących po sobie w spektaklu Nagabczyńskiej, nasuwa skojarzenie z relacjami, jakie tworzymy w życiu, gdzie dwoje ludzi wspólnie buduje niepowtarzalną więź, która  zmienia się w czasie i stopniowo przekształca. Partnerów w poszukiwaniu fizycznej bliskości przyciąga silne pragnienie połączenia się, a intymność, jaka się między nimi wytwarza, prowadzi do wspólnej zależności i dążenia do jedności. Kiedy związek trwa, przejmujemy nową formę, która ewoluuje w jeden wspólny byt, często poprzez dopasowanie. Osoby pozostające ze sobą w związku stają się dla siebie lustrem, „odbijając się” w sobie nawzajem, co pozwala na spotkanie się z drugim człowiekiem i z samym sobą.

Pozostaje jednak pytanie: gdzie jest granica między indywidualnością, a jednością w relacji? Czy w związku możemy się „skleić” z partnerem i stać się jego odbiciem lustrzanym? Kto kogo naśladuje? Kto podejmuje decyzje?

 

MORE

Koncepcja i choreografia: Ramona Nagabczyńska
Wykonanie: Magda Jędra i Anna Steller
Konsultacje dramaturgiczne: Karolina Kraczkowska
Muzyka: Sasha Zakrevska (Poly Chain), Franz Schubert, Umberto
Światła: Jan Cybis
Produkcja: Fundacja Ciało/Umysł przy wsparciu programu Performing Europe
Partner: network apap – advancing performing arts Project
Projekt współfinansowany w ramach programu Unii Europejskiej „Kreatywna Europa”, Miasto st. Warszawa i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Choreografka jest członkinią Centrum w Ruchu.

Spektakl prezentowany 26.03.2018 w ramach programu Centrum Sztuki Tańca w Warszawie 2017-2019 w Domu Kultury KADR (sala Broadway).

Fot. w tle: Pat Mic

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

Organizatorzy: Fundacja Artystyczna PERFORM, Fundacja Rozwoju Teatru ‘NOWA FALA’ / HOTELOKO movement makers

Partner projektu: Dom Kultury Kadr

Współpraca: Centrum w Ruchu, Fundacja Burdąg, Fundacja B’cause, Fundacja Ciało/Umysł, Fundacja Ciało się, Fundacja Movementum/Warsaw Dance Department, Fundacja „Myśl w Ciele” / Warszawska Pracownia Kinetograficzna, Fundacja Rozwoju Tańca „Eferte” / Mufmi Teatr Tańca, Fundacja Scena Współczesna / Teatr Tańca Zawirowania, Fundacja Sztuka i Współczesność, Fundacja Sztuki Tańca, Fundacja Tradycji i Transformacji Sztuki / Teatr Tańca NTF, Stowarzyszenie „Akademia Umiejętności Społecznych”/ Teatr Limen Butoh, Stowarzyszenie i Kolektyw Artystyczny Format ZERO, Stowarzyszenie Ja Ja Ja Ne Ne Ne / TukaWach, Stowarzyszenie Strefa Otwarta / Warszawski Teatr Tańca, Stowarzyszenie Sztuka Nowa

Patronat medialny: portal taniecPOLSKA.pl, TVP Kultura, e-teatr, teatr dla was.pl, miesięcznik TEATR, RDC, Warsawholic, Going., TANIEC

Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

Siedziba 2017-2019: Dom Kultury Kadr
il. Przemysława Gintrowskiego 32
02-697 Warszawa

Facebook: www.facebook.com/cstwarszawa

Instagram: https://www.instagram.com/centrumsztukitancacst/

Twitter: https://twitter.com/CSTwWarszawie